เอาละ
ต่อไปนี้จะเริ้มต้นใหม่กับอะไรที่อาจจะเดิมๆ
^^*
ตัวเราก็เป็นอย่างนี้เสมอเลยนะ
พอทำอะไรสักอย่างก็จะมีช่วงที่ขาดหาย
ไม่ว่าจะเป็นเขียนไดอารี่ ปลูกต้นไม้ หรือ....
แต่ก็ยังดีกว่าที่เราไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่หรอ - -" หื่มมมมม
ความทรงจำเป็นสิ่งที่ดีงามเสมอ อยู่ที่เราเลือกที่จะจดจำอะไร
คู่รักที่เลิกกันมักคิดถึงแต่ฉากหวาดเสียวหรือฉากบู๊ที่เกิดขึ้นระหว่างเราสอง
แต่ฉากรักที่ประทับใจหรือภาพความงดงามมักถูกมองข้าม
ไปจดจำแต่ส่วนที่ไม่น่ามอง
และเมื่อคิดอย่างนั้นขึ้นมาก็นั่งโกรธตัวเอง
ว่าทำไมถึงลืมเขาไม่ได้สักที
คนบางคนถูกส่งมาให้เจอกับเรา เพื่อให้เราจดจำไม่ใช่เพื่อให้เราลืม
แต่เราก็ต้องเลือกจำ ว่าเราจะจดจำอะไรที่เกี่ยวกับตัวเขาแล้วทำให้เราเป็นสุข
มีประโยชน์ต่ออารมณ์เราด้วย
ความรักไม่ใช่เรื่องที่ลืมกันง่ายๆ เหมือนก่อนนอนที่ลืมแปรงฟัน
เพราะตลอดเวลาที่มีความรัก เราเอาใจทั้งใจไปขลุกอยู่กับมัน
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับตัวเขาที่ทำให้เราลืมได้
แล้วทำไมเราต้องสั่งตัวเองให้ลืมภาพเหล่านั้น
ถ้ามันทำให้เรายิ้มได้และเก็บไว้เหมือนรูปถ่ายที่ที่หยิบมาดูทุกครั้งก็นึกถึงหรือยิ้มทุกครั้งที่เห็น
ขอเพียงเราระลึกถึงสิ่งดีๆ ที่ทำให้กันมากกว่าเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นระหว่างกัน
ไม่มีใครย้อนเวลากลับไปได้อีก
ไม่ต้องคิดว่าหากกลับไปอีกจะไม่ทำแบบนั้น
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่ควรจะเกิด และมันก็เกิดแล้ว
ความคิดถึงที่แฝงไปด้วยความเข้าใจในความเป็นไป
หรือการระลึกถึงเขาด้วยความเข้าใจว่าวันหนึ่งมันต้องเป็นอย่างนี้
เราจะเลิกทุกข์ไปกับความคิดถึง
ถ้าให้เราเลือกระหว่าง
ความทุกข์ที่เป็นอยู่ กับความทุกข์ในขณะที่มีเขา
เราจะเลือกอย่างไหน อะไรมันจะทรมานมากกว่ากัน
แล้วเวลาผ่านไปความทรงจำใหม่ๆก็จะถูกสร้างมาแทนที่
อาการระลึกถึงเขาก็จะห่างๆออกไปเอง
สมองและหัวใจเราก็มีระบบที่เหมือนกัน
อะไรใหม่ๆก็อยู่ในความคิดระดับต้นๆเราเสมอ
ไม่ต้องพยายามลืมเขาหรอกนะ
เพราะวันที่เธอพยายามนึกแต่นึกไม่ออก เธอก็ได้ทุกข์อีกหรอก
" บทความนี้คัดมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง
บันทึกไว้ในกล่องความทรงจำ(ไดอารี่)ที่เก็บไว้นานมากละ
พอหยิบขึ้นมาอ่านอีกที,ก็รู้สึกดีลึกๆ
ไม่ได้บันทึกไว้ว่าใครเป็นคนเขียน(ลืม)
ใครจำได้ก็ช่วยบอกด้วยนะคะ ^^"
